Na potrzeby tej krótkiej przypowiastki będę obiekt emanujący złą magią nazywał niewieściem. Tak, jest to osobnik płci żeńskiej. Niewieście ma jakiś cholery niefart do elektroniki. Po części wynikający z własnego nierozgarnięcia, jak każda kobieta, po części jednak z jakichś niewyjaśnionych przyczyn.

Płyta główna. Jakaś stara już, MSI, coś pod P4, DDR1. Jedna z lepszych. W osiedlowym „serwerze” wytrzymała parę ładnych lat. Mimo gigabajtów dziennego transferu, podłączonej masy dysków, uruchomienia wielu usług, płyta z procesorem działała dzielnie i bez zająknięcia. Po przełożeniu do komputera niewieścia, nagle zaczynają się bzdury. Te same karty sieciowe 3coma nagle przestają chodzić, mimo że przedtem śmigały aż miło, teraz co drugi reboot nawet bios ich nie widzi. Po zmianie slotów, czyszczeniu złącz PCI, dłubaniu w biosie poddałem się. Intel E100 jakoś bardziej wytrzymały na VooDoo.

Komputer numer dwa, znany w otoczeniu niewieścia jako HTPC, mimo że na codzień działa bez zarzutów, przy niewieściu się wiesza, nie chce wybudzić się z S3, itepe. Dopiero niewieście posadzone przed tymże, pokazało że źle włącza telewizor i z uporem maniaka wybiera jako źródło sygnału wejście AV zamiast odpowiedniego HDMI. No dobrze, to nie VooDoo, tylko roztrzepanie. Ale to też ściąga VooDoo!

Wróćmy do komputera niewieścia – w stojącym komputerze, nie ruszanym, nagle luźno dyndający molex ląduje pinem +5v na czubku jakiejś śruby. Na całe szczęście skończyło się na smrodku i przesmażeniu tej luźno dyndającej wiązki. Ba, nawet wspomniana karta sieciowa E100 to przeżyła.

Niewieście sprząta pokój, nagle coś zaczyna śmierdzieć. To nieruszana listwa zasilająca sobie dziarsko płonie. Skończyło się na przysmażeniu jednej z gumowych nóżek listwy do parkietu.

Niewieście krząta się znowu, ja robię kabel. Nie byle jaki. Ma wyciągnąć gigabit i obsłużyć HTPC. Poprzedni był już tak stary że faktycznie miał prawo nie chcieć. Operacja skomplikowana, wiąże się z rozbebeszeniem ościeżnicy od drzwi. Kabel zarobiony, przetestowany i… HTPC negocjuje sobie jedynie 10mbps. Sprawdziłem testerem, jest OK. Kombinuje w jedną i drugą stronę. Wtyczki sprawdzone pod lupą i jeszcze dodatkowo miernikiem. Wszystko okej. Niewieście poszło spać, ja w akcie desperacji zacisnąłem jedną wtyczkę jeszcze raz. Gigabit hula aż miło.

Okej, to ostatnie to zwalam na nią a sam pewnie schrzaniłem. Ale w otoczeniu niewieścia tak jest zawsze – giną utwory z playera mp3, usuwają się same kontakty z telefonu, czajnik bezprzewodowy notorycznie aktywuje zabezpieczenie przeciw spaleniu mimo że jest pełen wody, instrukcje obsługi są nieczytelne, sieć komórkowa nie ma zasięgu, i tak dalej… Wyliczać mógłbym godzinami. Ale mimo wszystko, niewieście złe nie jest ;)

Ja, moi bracia i reszta naszej ulicy spędzaliśmy dzieciństwo na obrzeżach małego miasteczka-właściwie na wsi. Byliśmy wychowywani w sposób, który psychologom śni się zazwyczaj w koszmarach zawodowych, czyli patologiczny. Na szczęście, nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami. My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi. W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy. Wspominany z nostalgią nasze szalone lata 80. Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się na licznych w naszej okolicy budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu szliśmy się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy).

Nie chodziliśmy do przedszkola. Rodzice nie martwili się, że będziemy opóźnieni w rozwoju. Uznawali, że wystarczy jeśli zaczniemy się uczyć od zerówki.

Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy.

Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z grypą służył czosnek, herbata ze spirytusem i pierzyna. Dzięki temu nigdy nie stwierdzano u nas zapalenia płuc czy anginy. Zresztą lekarz u nas nie bywał, zatem nie miał szans nic stwierdzić. Stwierdzała zawsze babcia. Dodam, że nikt nie wsadził babci do wariatkowa za raczenie dzieci spirytusem.

Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk, zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy. Oczywiście na czas. Powrót po bajce był nagradzany paskiem.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę. Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie go w obowiązkach wychowawczych. Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo-jak zwykle.

Nikt nie pomagał nam odrabiać lekcji, gdy już znaleźliśmy się w podstawówce. Rodzice stwierdzali, że skoro skończyli już szkołę, to nie muszą do niej wracać.

Latem jeździliśmy rowerami nad rzekę, nie pilnowali nas dorośli. Nikt nie utonął. Każdy potrafił pływać i nikt nie potrzebował specjalnych lekcji aby się tej sztuki nauczyć.

Zimą ojciec urządzał nam kulig starym fiatem, zawsze przyspieszał na zakrętach. Czasami sanki zahaczyły o drzewo lub płot. Wtedy spadaliśmy. Nikt nie płakał, chociaż wszyscy się trochę baliśmy. Dorośli nie wiedzieli do czego służą kaski i ochraniacze.

Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego. Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na policję (wtedy MO), żeby zakablować rodziców. Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy. Niestety, pasek był wtedy pomocą dydaktyczną, a policja zajmowała się sprawami dorosłych.

Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice trzymali się od tego z daleka. Nikt, z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka.
W sobotę wieczorem zostawaliśmy sami w domu, rodzice szli do kina. Nie potrzebowano opiekunki. Po całym dniu spędzonym na dworze i tak szliśmy grzecznie spać.

Pies łaził z nami-bez smyczy i kagańca. Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał nam uwagi. Raz uwiązaliśmy psa na „sznurku od presy” i poszliśmy z nim na spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas na sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze.

Mogliśmy dotykać innych zwierząt. Nikt nie wiedział, co to są choroby odzwierzęce.

Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru, żeby się nie osikać lub „tam” nie zaziębić. Każdy dzieciak to wiedział. Oczywiście nikt nie mył, po tej czynności, rąk.

Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską. Ciągle chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać, mówić dzień dobry i nosić za nią zakupy.

Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić dzień dobry. A każdy dorosły miał prawo na nas to dzień dobry wymusić.

Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką. Potem się głośno śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby. Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka.

Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad.

Ojciec postawił mu piwo. Do szkoły chodziliśmy półtorej kilometra piechotą. Ojciec twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów.

Musieliśmy znać tabliczkę mnożenia, pisać bezbłędnie (za 3 błędy nie zdawało się matury z polaka). Nikt nie znał pojęcia dyslekcji, dysgrafii, dyskalkulii i kto wie, jakie tam jeszcze dys…

Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą stroną ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot.

Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał chodzić na lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni maltretowaniem dziecka w tym wieku. My również.

Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza gdy byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz.

Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków. Czasami próbowaliśmy to jeść.

Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności. Nikt nam nie liczył kalorii.

Żuliśmy wszyscy jedną gumę, na zmianę, przez tydzień. Nikt się nie brzydził.

Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze strugi. Nikt nie umarł.

Nikt nam nie mówił, że jesteśmy ślicznymi aniołkami. Dorośli wiedzieli, że dla nas, to wstyd.
Musieliśmy całować w policzek starą ciotkę na powitanie – bez beczenia i wycierania ust rękawem.

Nikt się nie bawił z babcią, opiekunką lub mamą. Od zabawy mieliśmy siebie nawzajem.

Nikt nas nie chronił przed złym światem. Idąc się bawić, musieliśmy sobie dawać radę sami.

Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie same. Poza nimi, wolność była naszą własnością.

Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi przechodnie i koledzy ze starszej klasy. Rodzice chętnie przyjmowali pomoc przypadkowych wychowawców.

Nasze mamy rodziły nasze rodzeństwo normalnie, a po powrocie ze szpitala nie przeżywały szoku poporodowego – codzienne obowiązki im na to nie pozwalały.

Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód. Niektórzy pozakładali rodziny i wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów. Nie odważyli się zostać patologicznymi rodzicami. Dziś jesteśmy o wiele bardziej ucywilizowani. My, dzieci z naszego podwórka, kochamy rodziców za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli, jak należy nas dobrze wychować. To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, znudzonych opiekunek, żłobków, zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu. A nam się wydawało, że wszystkiego nam zabraniają!

Jak by co, oryginał leży tutaj: http://www.speedtest.net/result/593360842.png

Kolejna odsłona nieśmiertelnej serii o przygodach agenta Jej Królewskiej Mości. W rolę Jamesa Bonda wcielił się Will Smith. Znakiem naszych czasów jest to, że Bond, jest nie tylko ciemnoskóry – jest również gejem. Ogromny sukces poprzednich części zachęcił sponsorów do wsparcia finansowego produkcji, co zaowocowało zmianą wizerunku agenta 007. W filmie Bond pije Coca-Colę i chodzi w najnowszej kolekcji odzieży i butów sportowych Nike.
Nie może też ujść uwadze intensywne zaangażowanie się twórców filmu w rozwiązywanie problemów społecznych, dlatego słynny agent jeździ na rowerze (w ramach promocji zdrowego stylu życia) i nie stosuje przemocy fizycznej ( kampania na rzecz ograniczenia agresji wśród młodzieży).

Więcej tutaj.

Cóż. Pozostaje mi pogratulować autorom kartki. Przede wszystkim tego, że przez jakieś dwa miesiące nikt się nie pofatygował aby poprawić ten błąd.

]]> http://www.baseciq.org/2008/07/03/profilaktycznie/feed 0 http://www.baseciq.org/2008/06/17/nawet-moj-pies-ma-prawo-miec-gorszy-dzien http://www.baseciq.org/2008/06/17/nawet-moj-pies-ma-prawo-miec-gorszy-dzien#comments Mon, 16 Jun 2008 22:00:43 +0000 Baseciq http://www.baseciq.org/2008/06/17/nawet-mj-pies-ma-prawo-miec-gorszy-dzien Tak mi się, tego, odnalazło na dysku zdjęcie ;-)

Sorry za jakość – fotka robiona N70.

PS. Ja też ;-)

Tak, to powyżej, należy kliknąć.