10 lipca 2008, 12:03 · Kategoria: radio malkontent
Koledzy z pracy, będący świadkami mojej walki z UPC, często twierdzą że jestem klientem specjalnej troski. Z drugiej strony, jeżeli firma lub operator wywiązują się ze swoich usług, jestem w sumie wzorowym klientem, rachunki płacę przed wystawieniem faktury, używam infolinii jako ostatniej deski ratunku itp. Problemem dla różnych firm jest to, że postępuję nieszablonowo. Wiem czego powinienem oczekiwać i domagam się realizacji usług w 100%. Jednym z takich nietypowych zachowań jest na przykład zmiana kodu PIN do karty płatniczej. Standardowy klient otrzymuje kartę płatniczą oraz PIN w kopercie i uczy się go na pamięć. Ja postanowiłem po otrzymaniu karty od BZ WBK, że zmienię kod PIN. Niestety, ta operacja przerosła system informatyczny banku.
Karta z WBK nie jest standardową kartą płatniczą. Wyróżnia się posiadaniem magicznego chipa. Chipa, który przysparza więcej problemów niż korzyści. Mimo wielokrotnej zmiany PINu do karty, przy próbie zapłacenia kartą, terminale w punktach sprzedaży wyświetlają komunikat „błędny PIN”. Zgodnie z radami pracowników infolinii WBK, zmieniłem PIN ponownie, w innym bankomacie. O naiwności, łudziłem się to pomogło. A co na to pracownicy infolinii? Doradzają aby… wpisać PIN trzykrotnie. Wtedy PIN na karcie się zaktualizuje…
Cóż, przetestuję ich metodę, chociaż na zdrowy chłopski rozum, powinna ona doprowadzić do zablokowania karty. A wam, jeżeli wolicie mieć wszystko po swojemu, WBK radzę omijać szerokim łukiem.
9 lipca 2008, 11:30 · Kategoria: howto's, żarcie
Jot narzeka że wieprzowinka zbyt skomplikowana. Ok, coś prostszego, specjalnie dla niego ;-)
Makaron z tuńczykiem i cebulą. Przepisu nauczyła mnie moja małżonka, często głodująca na studenckim wikcie ;-)
Potrzebne będzie:
- puszka tuńczyka w sosie własnym
- kilka cebul, powiedzmy ze 3-4
- puszka lub kartonik pomidorów krojonych (łatwo) lub ze 4 duże świeże
- makaron
Cebule kroimy w plasterki, wrzucamy na rozgrzany olej, solimy i pieprzymy. Czekamy aż cebula się lekko obsmaży. Generalnie – moja żona lubi jak cebulka jest na tyle mało obsmażona że aż chrupie, ale niektórzy lubią jak cebula jest mięciutka i cała potrawa ma aromat duszonej cebulki. Właśnie od tego jak długo będziecie obsmażać tą cebulkę zależy finalny smak potrawy. Cebulkę obsmażamy na niedużym ogniu! Jak już osiągnie ona oczekiwany stan, dorzucamy pomidory i tuńczyka. Mieszamy wszystko dokładnie aż osiągnie w miarę jednolitą konsystencję i podajemy z makaronem. Jeżeli sos jest zbyt kwaśny można dać odrobinę cukru. Jeżeli zbyt słodki – max pół łyżeczki octu. Instrukcję przygotowania świeżych pomidorów znajdziecie w tekście o wieprzowinie ;-)
Smacznego.
Idę sam coś zjeść.
5 lipca 2008, 3:11 · Kategoria: howto's, żarcie
Tym razem trochę nietypowo, bo o żarciu. Jakoś tak ostatnio dawno nic mi dobrego do jedzenia nie wyszło (ale o tym na koniec), ale dzisiaj nastąpił przełom i po raz pierwszy od paru tygodni smakuje mi to co zrobiłem. Nie wysiliłem się zbytnio, bo przepis znam już parę lat i co jakiś czas go używam, ale skoro to przecież „blog”, to trzeba się szamaniem pochwalić. Panie, Panowie, Wieprzowina curry w piwie (opcjonalnie na ostro).
Masz ochotę coś zjeść? Zapraszam dalej :-)
czytaj dalej »
3 lipca 2008, 20:43 · Kategoria: fotografia, humor
Wiadomo. Profilaktyka najważniejsza. Nawet w tym wypadku. Jeszcze nie wiadomo co, nie wiadomo o której, ale na wszelki wypadek - opóźnienie 100 minut :-)
20 czerwca 2008, 0:43 · Kategoria: książki
Jakiś czas temu, przyznaję, niesłusznie osądziłem Wolskiego i jego twórczość na podstawie „Nieprawego łoża”. Niniejszym, odszczekuję to ;-)
Prawdą jest, że Nieprawe łoże odstaje od dotychczasowych powieści Wolskiego. Brakuje w nich wątków fantastycznych, a i fabuła nie jest tak dynamiczna jak w „Zamachu na Polskę” czy „Krawędzi snu”. NŁ jest książką ściśle związaną z najnowszą historią polski, od 1939 do 1980 roku. Nie czyta się już tego z zapartym tchem jak „Alterlandu” czy z permanentnym bananem na gębie jak „Matriarchatu”. Ale mimo wszystko, powoli, wciąga. I mnie, niestety, nie za pierwszym razem. Obawiałem się że w „Nobliście”, będzie ścisła kontynuacja NŁ. Myliłem się i to bardzo.
Wolski w swojej ostatniej książce dosyć luźno wiąże wątki z poprzednią książką, dając tym razem może powieść mało fantastyczną, ale też dobrą. Zostawia także otwartą furtkę na kontynuację w stylu fantastycznym, ale nie będę wam psuł efektu. „Noblista” jest dobrym kryminałem i faktycznie wywołuje bezsenność, co wyraźnie jest napisane w recenzjach umieszczonych z tyłu. Co prawda, osoby mniej zauroczone jego prozą mogą stwierdzić, że schemat powieści Wolskiego jest prawie cały czas ten sam. Mi to jednak nie przeszkadza i miło mi poczytać o przygodach identycznego od jakiegoś czasu bohatera – szarego człowieka po trzydziestce, który nie dość że rozpaczliwie szuka miłości, to najczęściej w ramionach młodych kobiet i nie rzadko ta miłość odbija się mu czkawką.
Generalnie polecam, obydwie książki. „Nieprawe łoże” miłośnikom historii najnowszej, a „Noblistę” fanom dobrego kryminału. Pierwsza książka dostaje u mnie solidne 4 w skali 1-5, druga, 5 z minusem.
Marcin Wolski – Noblista, Zysk i S-ka, ISBN 978-83-7506-165-9, 2008r. Cena jak zawsze – 29,90.
« poprzednie wpisy ·
następne wpisy »
Loading ...